| Goedemorgen {{voornaam}} |
In de recente serie Etty (waarvan ik alleen de eerste aflevering heb gezien) praat de hoofdpersoon de oren van het hoofd van haar hoogleraar. Over haar ambities, dromen, frustraties. Ze lopen samen naar zijn huis. Eenmaal aangekomen zegt de hoogleraar terloops: 'Ik ben ontslagen.'
Ze voelt zich naderhand vreselijk dat ze de hele tijd over zichzelf heeft lopen praten terwijl hij eigenlijk een urgenter verhaal had te vertellen.
*
ps. Wil je anderen nog uitnodigen voor deze serie? Zij kunnen zich hier inschrijven.
Wie meeleest of -luistert in het boek 'De prijs van vergeving' --> begin bij het kopje 'Het vertellen van je verhaal' en stop na het opsommingslijstje dat eindigt met 'Een foto in wielrentenue als profielfoto kiezen'. (pagina 76-84.) |
|
|
|
|
|
| Luisteren en je hart luchten. |
Dat is een ingewikkelde dynamiek. Hoe vaak zeggen we niet hardop: 'Joh, maar nu houd ik op met klagen hoor.' Ik sprak een vrouw die recent weduwe was geworden. Ze zei dat ze een professional in de arm had genomen om mee over haar rouw te praten. Dan kon ze het met haar vriendinnen over leuke dingen hebben. Kordaat.
Een vrome dooddoener (uit een oud gedicht) zegt 'Niet klagen maar dragen en vragen om kracht.'
Maar wat mij betreft moet er ruimte zijn voor de klacht. Ik zeg weleens: sla je bijbel ergens in het midden open en de kans is groot dat je een klacht tegenkomt. Een psalm van iemand die in nood zit, een weeklacht van Job in zijn ellendig bestaan, gejeremieer van de grote profeet die de inspiratiebron was voor het werkwoord jeremiëren.
Ook Jezus, die goed was in dragen en verdragen, liet het niet na om te klagen. Die dingen sluiten elkaar helemaal niet uit.
Als je alles maar moet binnenhouden, blijft het daar gisten. Dan kan het te groot worden of veel innerlijke schade toebrengen. Anderen begrijpen je steeds slechter, want je vertelt hun niet wat er precies speelt. Je vereenzaamt.
Een klacht kan de ultieme uiting van vriendschap zijn, een klacht kan ook de ultieme vorm van gebed zijn. Bij een klacht kan heling zelfs beginnen.
De vragen van deze dag:
Waar en bij wie mag jij klagen?
Kun jij het klagen van een ander goed verdragen?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
|
|
|
|
|
| Tot slot: |
Deze serie duurt tot 20 september en is helemaal gratis. Wil je mijn werk toch financieel steunen, doe dan hier een donatie.
Eens per maand zet ik al mijn werk op een rijtje in een maandelijkse nieuwsbrief. Je kunt me ook volgen op social media, zie de knoppen onder het plaatje. |
|
|
|
|
|
| Psssssssst |
Gisteren gekeken: 'Tegenlicht: De opmars van eindtijdfascisme'
*
Reden dat ik vooralsnog alleen aflevering 1 van de serie over Etty Hillesum heb gezien, is dat ze haar uit de jaren 40 hebben weggehaald naar een later tijdvak. Daarvoor blijk ik te conservatief te zijn.
**
Ik denk dat mijn column zaterdag zal gaan over de speeches van deze en deze CDA'er.
***
Volgens mij is het heel goed om zeer tolerant te zijn voor klachten van anderen, zoals gezegd. Waar voor velen van ons, denk ik, die tolerantie ophoudt, is waar verantwoordelijkheid begint. Mensen die klagen zonder verantwoordelijkheid te nemen voor hun situatie, blijven maar zitten. Dat wekt irritatie op. Toch is het ook weer erg moeilijk om van buitenaf te bepalen wanneer iets iemands eigen verantwoordelijkheid is, en hoeveel er van diegene valt te verwachten.
****
Voor je het weet verzand je in 'victim blaming', de houding van de vrienden van Job in de Bijbel. Zij wisten het zeker: dat Job al die rampspoed overkwam, zou wel Jobs eigen schuld zijn geweest.
*****
Twee van de bekendste Bijbelse klaagliederen zijn psalm 22 en 130. Wat valt je op als je ze leest?
|
|
|
|
|
|
