| Goedemorgen {{voornaam}} |
"Wie kan zonden vergeven dan God alleen?"
Dat riepen de theologen toen Jezus tegen iemand zei dat zijn zonden waren vergeven. Zij begrepen dat Jezus zichzelf daarmee gelijkstelde aan God, want wie anders mag onze zonden vergeven?
Laten we vandaag eens kauwen op de vraag van die schriftgeleerden.
*
ps. Wil je anderen nog uitnodigen voor deze serie? Zij kunnen zich hier inschrijven.
Wie meeleest of -luistert in het boek 'De prijs van vergeving' --> begin bij 'Wie mag er vergeven?' en stop voor het kopje 'Wanneer is iets onvergeeflijk?' pp. 135-142. |
|
|
|
|
|
| Wie mag er vergeven? |
Het is nu goed om onderscheid te maken. Er zijn zonden die je tegen je medemens doet. Er zijn ook zonden die je tegen niemand in het bijzonder doet. Tegen God, jezelf, de natuur.
Eerst eens de zonden tegen je medemens. Joodse tradities zeggen: God kan jou niet vergeven wat je een medemens hebt aangedaan. Daarvoor ben je aangewezen op die medemens. Anders is het lekker makkelijk, een geit offeren in de tempel en denken dat je daardoor wegkomt met die roofmoord van gisteravond.
Als jij een medemens iets hebt aangedaan en je hebt berouw, krijgt die ander een beetje de rol van God in jouw leven. Diegene mag jou veroordelen en vrijspreken. Dat beeld verzin ik niet zelf, dat komt van Jakob in de Bijbel.
'Oog in oog staan met jou is niets anders dan oog in oog staan met God', zei hij tegen zijn broer.
Ook Jezus wil dat je het eerst goedmaakt met je naaste als je iets verkeerd hebt gedaan. Eerst dat, dan pas weer offeren in de tempel (of psalmen en opwekkingsliederen zingen in de kerk).
Maar er zijn ook zonden zonder concreet adres.
Het slachtoffer is niet meer in leven of in je buurt.
Er is geen duidelijk slachtoffer omdat het een algemene fout was.
Het slachtoffer is je eigen lijf of ziel of iets zonder ziel.
Waar ga je dan naartoe als je vergeving zoekt?
Naar God, natuurlijk, zeiden de theologen in Jezus' tijd.
Naar mij, dat mag ook, zei Jezus zelf.
En naar mijn leerlingen, zei Jezus. Want dit zei hij ten afscheid tegen zijn volgelingen:
"Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven."
En zo nodigde hij iedereen uit om royaal rond te gaan strooien met genade, in Gods naam.
Denk aan de 1, 2 of 3 moeilijke vergevingsverhalen waaraan je al deze hele mailserie denkt. Wie mag er vergeven in dat verhaal? Jij, een ander mens, de gemeenschap, God?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
|
|
|
|
|
| Tot slot: |
Deze serie duurt tot 20 september en is helemaal gratis. Wil je mijn werk toch financieel steunen, doe dan hier een donatie.
Eens per maand zet ik al mijn werk op een rijtje in een maandelijkse nieuwsbrief. Je kunt me ook volgen op social media, zie de knoppen onder het plaatje. |
|
|
|
|
|
| Psssssssst |
Veel discussies over de zogenoemde cancelcultuur hebben als onderliggende vraag ook wie het recht heeft om te vergeven. Als een beroemde entertainer iemand slecht heeft behandeld, kan het zijn fans vaak maar weinig schelen. Zolang hij ons maar blijft vermaken kunnen we hem veel 'vergeven'. Daarom omarmt het publiek een boosdoener graag opnieuw na een misstap. Hij heeft henzelf niet gekwetst en ze hebben hem nog nodig op het podium (of voetbalveld).
*
Op dit punt is het ook wel goed om het juridische systeem te noemen. Dat systeem gaat niet over vergeving. Vergeving blijft iets tussen dader en slachtoffer(s) en God.
Rechtspraak modereert de toekomst van de dader in de rest van de samenleving. Mag iemand weer vrij rondlopen, zo ja, onder welke voorwaarden en na welke boetedoening?
Daarmee beschermt een rechter niet alleen de slachtoffers of nabestaanden. Maar vooral ook het collectieve rechts- en waardensysteem en ook eventuele toekomstige slachtoffers.
**
Nu hij weer in het nieuws is (omdat er een medeplichtige is gestraft voor zijn moord) verwijs ik met liefde naar de titel van dit lied van 2Pac: 'Only God Can Judge Me.'
Het is een populaire uitspraak geworden voor mensen die zich te veel veroordeeld voelen door de goegemeente.
Lekker nummer, vind ik. Zal het niet theologisch analyseren.
***
Damien Rice zong: 'God will forgive me, but I whip myself with scorn.'
Dat kan ook nog, dat God genadiger voor jou is dan jij voor jezelf. Zelf-vergeving, een thema apart. |
|
|
|
|
|
