| Goedemorgen {{voornaam}} |
Als koning kon David doen en laten wat hij wilde. Helaas maakte hij daar niet altijd op de juiste manier gebruik van. Zo liet hij zomaar een vrouwelijke onderdaan naar zijn kamers brengen en stuurde hij haar echtgenoot de dood in. Goedemorgen, welkom in de vierde en laatste maandagochtendmail van deze serie.
Wie meeleest of -luistert in het boek 'De prijs van vergeving' leest vandaag pagina 158 t/m 167. Stop voor het kopje 'De eerste stappen van herstelwerk', we zitten halverwege hoofdstuk 6. |
|
|
|
|
|
| Wie durft er dan wat te zeggen? |
Als de koning iets ergs heeft gedaan, is het spannend om hem erop aan te spreken. Gelukkig deed Natan het, een profeet van God. Hij vertelde een verhaal dat de koning deed inzien dat hij iets heel ergs had gedaan.
'Ik heb gezondigd', zei David, in het Hebreeuws 1 woord: 'Chatati'.
Een woord waarvoor je een enorme drempel over moet. Een woord waarmee je de wereld van de ander ineens een stuk veiliger kunt maken. Want je geeft rekenschap en neemt verantwoordelijkheid.
Of je als mens goed bent gelukt, hangt niet af van de vraag of je fouten maakt. Die maken we namelijk allemaal. Het hangt wel af van de vraag in hoeverre je inzicht hebt in die fouten en erop aan te spreken bent.
David gedroeg zich niet beter of slechter dan menig andere koning maar toch noemt de Bijbel hem ergens een man naar Gods hart. Je zou dat zo kunnen interpreteren: elke man op elke troon is een groot risico. Maar het exemplaar dat 'Het spijt mij' oprecht over zijn lippen kan krijgen, geniet de voorkeur.
Ergens op worden aangesproken is rot. De eerste dingen die ik dan dreig te doen?
Ontkennen, weglachen, in de tegenaanval gaan, zelf in de slachtofferrol kruipen, erop wijzen dat heel veel anderen hetzelfde doen of nog veel erger. Allemaal niet nodig en niet de bedoeling.
'Hier moet ik even over nadenken, dank dat je het zegt' is alvast een betere reactie. En daarna al dan niet tot de conclusie komen dat je gezondigd hebt. En je voornemen om het morgen beter te doen.
Ben jij goed aan te spreken op je gedrag en keuzes?
Wie mag jou aansprakelijk stellen?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
|
|
|
|
|
| Tot slot: |
Deze serie duurt tot 20 september en is helemaal gratis. Wil je mijn werk toch financieel steunen, doe dan hier een donatie.
Eens per maand zet ik al mijn werk op een rijtje in een maandelijkse nieuwsbrief. Je kunt me ook volgen op social media, zie de knoppen onder het plaatje. |
|
|
|
|
|
| Psssssssst |
'Ik heb gezondigd' was ook de tekst van de weggelopen zoon uit Jezus' populaire gelijkenis.
*
Twee boeken die draaien om het berouw van 1 persoon:
- Boetekleed (mooi verfilmd als Atonement)
- Koning Hazehart (Engels: Saint Maybe)
**
Adolf Eichmann zei dat berouw iets is voor kleine kinderen (gelezen in het beroemde verslag van Hannah Arendt)
***
Er zijn sowieso maar heel weinig nazi's die na 1945 hartstochtelijk berouw hebben getoond.
****
Albert Speer heeft wel ooit een poging gedaan in, daar heb je hem weer, de Zonnebloem.
*****
Films over mensen en boeken die wraaknemen op anderen zijn makkelijker te vinden dan films en boeken over mensen die in het reine proberen te komen met hun schuld.
******
Maar dan de rol van de profeet Natan. Zijn leven riskeren om de waarheid te zeggen tegen de machtigste mens die hij kende. Durf dat maar eens. Er zijn veel redenen om het niet te doen:
-je wilt niet bekendstaan als veroordelend persoon
-je bent bang dat de ander jou straft voor je eerlijkheid
-je denkt: die ander gaat toch niet luisteren of veranderen
En toch is het 't proberen blijkbaar waard! |
|
|
|
|
|
