Toen Esau in de Bijbel door zijn broer was bedrogen en bestolen, zei zijn vader tegen hem:
'Je zult leven van je zwaarden dienstbaar zijn aan je broer. Maar heb je je eenmaal losgerukt, dan werp je zijn juk van je nek.'
In de praktijk komt dit niet uit. Jakob, de dief, wordt verbannen en blijft twintig jaar weg. In de tussentijd woont Esau gewoon op de familiegrond. Hij bouwt grote rijkdom op. Dienstbaar aan zijn broer is hij dus absoluut niet.
Tenzij zijn vader een ander soort dienstbaarheid bedoelt. Mentale dienstbaarheid. Leven van je zwaard omdat je altijd emotioneel bewapend bent. Dienstbaar aan de ander, omdat je niet leeft conform je eigen wensen, maar alles doet in reactie op dat wat de ander jou heeft aangedaan.
Wat is vergeving dan?
Een geschenk aan die ander (die in dit geval ver weg woont en twintig jaar wegblijft) of een geschenk aan jezelf?
Heb je je eenmaal losgerust, dan werp je zijn juk van je nek.
Dat losrukken, andermans juk van je nek werpen, is dat misschien ook een beeld van vergeving? Ik denk van wel. Te vaak hebben we gedacht dat vergeving puur een gunst is van jou aan de ander. Maar het kan ook een gunst aan jezelf zijn. Bevrijding van dat wat de ander je heeft opgelegd.
Wat denk jij? Voor wie is vergeving in de eerste plaats?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
