| Goedemorgen {{voornaam}} |
De vraag naar vergeving wordt vaak te snel gesteld. Dat is een van de punten van mijn boek. Daarbij gebruik ik graag het voorbeeld van de Barmhartige Samaritaan. Deze reiziger komt onderweg een gewond mens tegen.
Liggend langs de weg, slachtoffer geworden van gewelddadige struikrovers: naakt, bloedend en berooid.
ps. Wil je anderen nog uitnodigen voor deze serie? Zij kunnen zich hier inschrijven.
Wie meeleest of -luistert in het boek 'De prijs van vergeving' --> begin bij het kopje 'De jonge koning Saul' en eindig voor het kopje 'Tijd en afstand' aan het begin van hoofdstuk 3. Dat is pagina 57 t/m 67. |
|
|
|
|
|
| Wat moet je dan doen? |
Zoals we allemaal weten helpt de Samaritaan de getroffen persoon. Hij verbindt en verzorgt de wonden. Zet het slachtoffer op zijn rijdier en haast zich naar een herberg. Daar hebben ze genoeg voorzieningen om de zorg deskundig voort te zetten.
Stel je voor dat de Samaritaan direct had gevraagd: 'Zo, slachtoffer, wat vervelend voor jou. Maar ben jij al klaar om die struikrovers te vergeven?'
Dat was onbarmartig geweest.
Als je bent overvallen door een ander, heb je eerst lange tijd veiligheid en verzorging nodig.
Op verhaal komen noem ik dat.
De Samaritaan gunde dat het slachtoffer. Even naar een herberg waar mensen niks van je vragen en niks tegen je beginnen. Een plek waar je bijkomt van je kwetsuren, zolang als dat nodig is.
Die houding is nog steeds heel hard nodig. Als samenleving en omstanders willen we eigenlijk het liefste dat iemand die iets ergs heeft meegemaakt, snel verdergaat met het normale leven. Zand erover, vergeven, geen oude koeien uit de sloot halen, overwinnen, doorbreken. Het verleden is het verleden.
Maar zelf willen we dat ook maar al te vaak. We vinden dat we ons niet moeten aanstellen. We balen dat we maar bezig blijven met dat wat nu toch al zo lang geleden is. We doen alsof er niets aan de hand is en denderen door terwijl de draden van dat wat we niet verwerkt hebben nog aan onze enkels trekken.
De vraag van vandaag is dus:
Krijg jij vaak genoeg rust om op verhaal te komen?
Van jezelf en van anderen?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
|
|
|
|
|
| Tot slot: |
Deze serie duurt tot 20 september en is helemaal gratis. Wil je mijn werk toch financieel steunen, doe dan hier een donatie.
Eens per maand zet ik al mijn werk op een rijtje in een maandelijkse nieuwsbrief. Je kunt me ook volgen op social media, zie de knoppen onder het plaatje. |
|
|
|
|
|
| Psssssssst |
Dat de Samaritaan in Jezus' verhaal barmhartigheid toont is misschien wel het enige goede, maar helemaal logisch is het ook weer niet.
- Het kon nog steeds gevaarlijk zijn omdat de struikrovers nog in de buurt waren
- Je weet niet hoeveel haast de Samaritaan had
- En hoeveel smetvrees
- Het kon zelfs een valstrik zijn, een man die deed alsof hij gewond langs de weg lag
- Als Samaritaan, lid van een volk dat in vijandschap met Joden leefde, kon hij ook denken: als het andersom was geweest, had die andere man mij ook niet geholpen.
*
En ga zo maar door. Er zijn altijd weer nieuwe lagen aan te boren in Bijbelverhalen, vooral ook in de gelijkenissen van Jezus.
**
We hadden nog een Scheppingsdrift podcast over dit verhaal.
***
In deze mail raak ik subtiel aan een thema dat elke dag belangrijker wordt in mijn werk. Het gaat om rust. Hoe meer rust we krijgen en nemen, hoe beter het ons gaat. Hoe minder ongeluk, hoe minder stress, hoe minder agressie, hoe minder liefdeloosheid, hoe minder domme beslissingen.
Hierover zijn bijvoorbeeld meerdere boeken geschreven door Tomas Sjödin, Zweeds voorganger.
****
Ik begin ook al mijn lezingen over mijn derde boek (Geld en Go€d) met een pleidooi voor rust vanuit de Bijbel. Alles is economie maar economie mag niet alles zijn.
*****
Met vergeven heeft het niet direct te maken maar met verwerken wel: ik wil graag een mooie serie artikelen tippen. Die in NRC van Floor Rusman over wat kanker met haar deed (en andersom).
|
|
|
|
|
|
