| Goedemorgen {{voornaam}} |
Het zijn de winnaars die de geschiedenis schrijven. Wie de oorlog wint, richt de monumenten op en bepaalt het narratief. De anderen waren al die tijd de slechten. Zwak, vals en minderwaardig. Wij, de winnaars, droegen de zegen van God met ons mee.
Maar er is nog een alternatief soort geschiedschrijving. Een ongelooflijke geschiedenis, met een knipoog naar die recente boektitel.
*
Wie meeleest of -luistert in het boek 'De prijs van vergeving' --> begin bij het kopje 'Het belang van de ánder vooropstellen' en lees hoofdstuk 6 uit (pp. 196 t/m 201). Morgen voltooien we de leeswijzer en is het hele boek uit! |
|
|
|
|
|
| De Bijbel focust niet op winnaars. |
Op z'n minst sinds Ode aan de verliezer probeer ik daarop te wijzen. Het begint al bij de eerste twee mensenkinderen in de Bijbel. De oudste broer overleeft het, bouwt steden, doet ontdekkingen. De jongste broer zegt niets en sterft.
Met wie ga je dan verder als je een interessante geschiedenis wilt vertellen?
Met de overlevende.
Zo niet de Bijbel, die maakt van de jongste broer -de zwijger en de kwetsbare- de hoofdpersoon. Tijdens lezingen zeg ik soms dat christenen de cameramensen van God moeten zijn. Want het maakt nogal uit waarop de camera's zijn gericht in onze maatschappij.
De boeken van en over topsporters, topondernemers, topcriminelen liggen op de bestsellertafel in de Ako. Het podium gaat naar de toppers, ongeacht hun morele kwaliteiten.
Jezus' interesse ging meer uit naar hen die gemarginaliseerd waren. Door ziekte of door schuld, door afkomst of beroepsgroep. De anderen zorgen zelf wel dat ze gezien en gehoord worden.
Dit principe, het goed richten van de camera, is ook belangrijk in kwesties van vergeving en verzoening. Vragen die daarbij spelen zijn:
-in wiens belang is het als er vergeven wordt?
-wat doet het met het slachtoffer als we de dader een tweede kans geven?
-de wraak die we plannen, de straf die we uitdelen, de publieke discussie die we voeren: zijn die in het belang van de gedupeerde of gaan we vooral van onszelf uit?
-kan een dader na verloop van tijd zelf ook veranderen in een gemarginaliseerd persoon met behoefte aan genade? Wanneer is dat punt bereikt?
Allemaal vragen om op te kauwen in elk indidivueel vraagstuk van vergeving.
Misschien kun je vandaag opnieuw nadenken over een van de grote kwesties waarover je misschien deze hele serie al nadenkt.
Om wie draait die kwestie, wie is de hoofdpersoon?
En wat gebeurt er als je de camera naar een andere betrokkene toe draait?
Hartelijke groeten, alle goede wensen en graag tot morgen,
Alain
ps. Krijg jij deze mailtjes nog niet? Schrijf je hier in. |
|
|
|
|
|
| Tot slot: |
Deze serie duurt tot 20 september en is helemaal gratis. Wil je mijn werk toch financieel steunen, doe dan hier een donatie.
Eens per maand zet ik al mijn werk op een rijtje in een maandelijkse nieuwsbrief. Je kunt me ook volgen op social media, zie de knoppen onder het plaatje. |
|
|
|
|
|
| Psssssssst |
Terwijl ik dit schreef kwam er toevallig een column voorbij over gehoord worden.
*
Dat was natuurlijk ook de claim van wijlen omroep Ongehoord Nederland; dat ze een stem gaven aan hen die niet werden gehoord in de maatschappij.
**
Zo suggereert bovengenoemde column dat er ook mensen zijn die zichzelf veel te goed zichtbaar kunnen maken als vermeend slachtoffer. Maar wie zichzelf goed zichtbaar kan maken is per definitie niet (meer) onzichtbaar.
***
Het is goed om de rollen in de gaten te blijven houden. Ook in 'Ode aan de verliezer' toon ik aan dat het kan gebeuren dat Abel in de loop der tijd zelf in een Kaïn kan veranderen en andersom.
****
Jezus ging niet alleen met slachtoffers, maar ook met daders om. Die waren gemarginaliseerd om andere redenen. Tollenaars, bijvoorbeeld, zaten gevangen in hun eigen corruptie. Ook zij hadden bevrijding nodig.
Zo is er voor iedereen wel een gehate doelgroep naar wie Jezus tóch toe trok.
*****
Sommigen zeggen:
de kerk is berucht om wie ze allemaal buitensluit.
Jezus was berucht om wie hij allemaal binnenhaalde.
|
|
|
|
|
|
